به قلم":احمد نامجو

این روزها و در هنگامه‌ای که روزشمار انقراض نمایندگان اندیشه انحرافی از اسلام به راه افتاده، متاسفانه جریانی دست به کار شده تا از دل مأمن و ریشه جریان انقلاب، مانع از فروپاشی منحرفان و فتنه‌گران شود. تمرکز بر نهادهای مذهبی و بویژه روحانیت سرفراز، در حالی در دستور کار عده‌ای قرار گرفته که مروری گذرا بر رفتار این افراد، هم از لحاظ مشی سیاسی و هم به‌واسطه کردار عقیدتی نشان می‌دهد، خود در راس جفاکاران به روحانیت و روحانیون به شمار می‌روند.

متاسفانه اخبار موثق حاکی است، برخی افراد بانفوذ به مبدأ انقلاب طمع کرده و این روزها با سفرهای مکرر به بلاد اندیشه ناب اسلامی درصدد سوء‌استفاده از جایگاه حوزه و مرجعیت برای ایجاد منافذ فرار فتنه‌گران هستند و عجیب‌تر آنکه همراهان این پشتیبان منحرفان و فتنه‌گران، که خود از جفاکاران و خیانت‌کنندگان به مقام شامخ روحانیت هستند، بازوهای اجرایی و تقویتی این رفتار را برعهده گرفته‌اند. قطعا این «فریب»

ره به جایی نخواهد برد، چرا که مراکز دینی سرشار از غنی‌ترین تحلیل‌های سیاسی و اجتماعی روز است و این روزها که امور بر مدار حقیقت پیگیری می‌شود و نه «مصلحت»، نمی‌توان با تزریق برخی ادعاهای به ظاهر زیبا، «مکر و حیله» را پیش برد.

به‌طور قطع مراکز دینی بخوبی از جفا و جور 30 سال اخیر به روحانیت آگاهی دارند و نحوه ستم به روحانیت و عوامل و اندیشه جفاکار را بخوبی شناخته‌اند.

حوزه‌های علمیه و مراجع دریافته‌اند، رفتارهای مخالف و مقابل زی‌طلبگی که در قالب اشرافیت و تجمل‌گرایی سیاسی و اجتماعی نمودار شده، بزرگ‌ترین لطمه به جایگاه روحانیت است. آنگاه که عده‌ای

انگشت شمار، با سوء‌استفاده از لباس روحانیت به ایجاد و اشاعه خوی اشرافی‌گری می‌پردازند، آیا بزرگ‌ترین جفا را به روحانیت وارد نساخته‌اند؟ و از سوی دیگر آیا حیلت این افراد برای تاییدیه گرفتن از روحانیت نمی‌تواند این گمانه را مطرح کند که توطئه‌ای خطرناک در پی تخریب مقام و اندیشه روحانیت است؟ آیا مراجع و روحانیت عظیم‌الشأن از این موضوع غافلند؟ قطعا اینگونه نیست.

در کنار این مورد، نکته جالب و البته عجیب دیگری نیز قابل مشاهده است و آن اینکه برخی منحرفان نیز این روزها از روحانیت سخن می‌گویند. البته این تمجید آنان در ادامه همان «طمع» است. این افراد همان کسانی هستند که دنباله‌های سیاسی آنان بزرگ‌ترین اهانت‌ها را به سرچشمه فیوضات دینی حوزه یعنی «رسالت»، «امامت» و «کلام وحی» کرده‌اند و عجیب اینکه همچنان بر این اهانت‌ها لجوجند. این مدعیان همان‌هایی هستند که در قالب استراتژی مرجعیت، سخن از «میمون» بودن معتقدان به اجتهاد و...

... تقلید می‌گفتند. این مدعیان همان‌هایی هستند که این روزها بر همگان افشا شده که در خلوت خود با شیاطین، چه عهدهایی بسته‌ و کمر به حذف چه اندیشه‌هایی بسته‌اند! این دروغگویان همان‌هایی هستند که اخیرا به انحای مختلف به دشمنان همیشگی دین و اسلام چراغ سبز نشان داده‌اند تا استراتژی تضعیف ولایت فقیه را دنبال کنند. مدعیان دروغگوی حامی روحانیت همان‌هایی هستند که عملکردشان در 8 سال زمامداری بر مدیریت اجرایی بر همگان هویداست. آیا روحانیت بزرگوار فراموش خواهد کرد بیشترین اهانت‌ها به مقام شامخ روحانیت و مرجعیت در کدام سال‌ها رخ داد؟ آیا جرقه تخریب مراکز دینی و روحانیت از اواسط دهه دوم انقلاب رخ نداد؟ بدون شک روحانیت هرگز فراموش نخواهد کرد ظلم به روحانیت چه زمانی و توسط چه کسانی صورت گرفت. روحانیت قطعا فراموش نخواهد کرد که زحمات بدون منت و بدون چشمداشت روحانیون چگونه به واسطه اشرافی‌گری برخی روحانی‌نماهای مدعی طمعکار، زیر سوال رفت. بدون شک روحانیت آگاه، عوامل اسلام آمریکایی را از مجریان اسلام ناب محمدي تمیز خواهد داد. روحانیت بزرگوار و عزیز بخوبی خواب‌های پریشان طمع‌ورزان را پوچ و آنها را در افکار عمومی رسوا خواهند کرد تا بر همگان آشکار شود که طمع‌ورزی به روحانیت و تلاش برای فریب این قشر خردورز، هیچگاه ره به جایی نخواهد برد.