در روزهاي اخير محافل رسانه‌اي و سياسي گزارش‌هايي را از رويكرد آمريكا به مذاكره با ايران منتشر كرده و حتي اخباري مبني بر ارسال نامه مقامات آمريكايي براي مقامات جمهوري اسلامي ايران انتشار يافته است.

اين رويكرد مقامات آمريكايي كه همواره مدعي برتري جهاني بوده و حاضر به پذيرش نقش ساير كشورها در معادلات جهاني نبوده‌اند از دو منظر قابل توجه است.

سناريوي نخست آن است كه با توجه به توان دفاعي و نيز جايگاه سياسي ايران در منطقه و با توجه به اين حقيقت كه جهان و حتي آمريكايي‌ها توان انكار اقتدار ايران را ندارند، مي‌توان گفت كه رويكرد آمريكا به اصل گفت‌وگو با ايران برگرفته از پذيرش اين حقايق از سوي آنها است. چنانكه نخبگان سياسي و نظامي آمريكا بارها به دولتمردان اين كشور تاكيد كرده‌اند كه آمريكا توان اقدام نظامي و حتي اعمال تحريم‌هاي بيشتر عليه ايران را ندارد و تنها گزينه پذيرش جايگاه ايران و رويكرد به مذاكره مي‌باشد.

در صورتي كه اين اصل در رفتار كنوني آمريكايي‌ها لحاظ شده باشد به صراحت مي‌توان آن را اذعان به برتري ايران و به نوعي شكست آمريكا در برابر آن دانست. به عبارتي ديگر بر اساس اين نگرش آمريكا از روي ضعف و نه اقتدار به مذاكره با ايران روي آورده است.

سناريوي دوم آن است كه آمريكا با هدف فريب افكار عمومي و با اين هدف نهايي كه با ادعاي رويكرد به مذاكره و لزوم اعمال فشار بر ايران براي پذيرش اين مذاكرات خواستار اعمال فشارهاي بيشتر به ايران گردد، به مذاكره روي آورده است. به عبارتي ديگر آمريكا تلاش دارد از اهرم هويج و چماق و ادعاي ديپلماسي، جهان را به سوي اعمال فشار بيشتر بر ايران هدايت نمايد.

در اين سناريو چنان عنوان مي‌شود كه آمريكا به دنبال برقراري آرامش در منطقه است ولي اين ايران است كه در اين مسير حركت نمي‌كند تا در نهايت ايران به عنوان عامل بحران منطقه تحت فشار بيشتر آمريكا و جهان قرار گيرد. در صورتي كه هدف آمريكا از رويكرد به مذاكره نيز اين سناريو باشد باز هم مي‌توان گفت كه تحرك آمريكا نه از روي قدرت بلكه از روي ضعف است چرا كه در هفته‌هاي اخير آمريكا حتي متحدان اصلي خود در اروپا و شرق آسيا را نيز نتوانسته عليه ايران تحريك نمايد.

بر اين اساس رويكرد كنوني آمريكا هر چند ابعاد خصمانه گذشته را حفظ كرده اما در نهايت بر گرفته از ناكامي‌هاي ديگر آمريكا است كه موجب شده تا اين كشور طرح‌هاي فريب كارانه جديدي را در دستور كار قرار دهد.

بر اين اساس آمريكا با هر نگرشي كه به سوي ادعاي مذاكره پيش رفته باشد،بازنده اين عرصه است چرا كه رويكرد آن نه از روي قدرت بلكه برگرفته از ضعف‌ها و ناتواني‌هاي آن بوده است كه مي‌رود تا به رسوايي جهاني براي اين كشور مبدل شود.