پایگاه خبری رهوا به قلم :حميد اميدي
1- انقلاب اسلامي يكي از پديده هاي شگرف و بنيادي در تاريخ تحولات سياسي و اجتماعي ايران به شمار مي رود. انقلاب ما علاوه بر تغيير در ساختار و نظام سياسي، اجتماعي و فرهنگي كشور كه طي چند ده سال حكومت قاجار و پهلوي رو به زوال گذاشته بود، توانست در منطقه و دنياي اسلام و همچنين بين ساير ملل جهان منشأ تحول و آثار و بركات بسياري گردد.
وقوع انقلاب اسلامي باعث تغيير نگرش در ديدگاه هاي بسياري از انديشمندان جهان شد. غالب نظريه پردازان «انقلاب»، منشأ انقلابهاي دنيا را يا در عاملي واحد جستجو كرده و يا اگر عوامل متعددي را برمي شمردند براي «دين و مذهب» نقش و اعتبار چنداني قايل نبودند. تا پيش از شكل گيري و پيروزي انقلاب اسلامي، عنصري به نام «معنويت» در تحليل هاي سياسي آنان جايي نداشت. اما بروز و ظهور انقلابي كه «اسلامي» بود و ريشه در باورهاي ديني مردم داشت، باعث شد تا در «تئوريهاي انقلاب» يك دگرگوني اساسي پديد آيد.
استاد شهيد مرتضي مطهري در كتاب «پيرامون انقلاب اسلامي» درباره ماهيت و عوامل انقلاب اسلامي مي نويسد: «در تفسير و تحليل انقلاب ما، گروهي معتقد به تفسير تك عاملي هستند. يك دسته عامل را صرفاً مادي و اقتصادي، دسته اي ديگر عامل را تنها آزادي خواهي و دسته سوم عامل را فقط اعتقادي و معنوي مي دانند. در مقابل گروهي معتقدند كه در تكوين و ايجاد اين انقلاب هر سه عامل بصورت مستقل دخالت داشته اند، اما در كنار اين نظرات، نظر ديگري وجود دارد كه خود ما نيز موافق آن هستيم. انقلاب ايران به اعتقاد بسياري، يك انقلاب مخصوص به خود است، يعني براي آن نظيري در دنيا نمي توان پيدا كرد.»
انقلاب اسلامي توانست ايده تشكيل حكومت ديني و مبتني بر معنويت گرايي را ممكن سازد. تحقق عملي اين ايده، توانست بسياري از معادلات سياسي و منطقه اي را بر هم زده و راه را براي ساير ملت هاي منطقه و جهان در برقراري حكومت ديني، هموار سازد. امروز چه انديشمندان مسلمان و چه غيرمسلمان از «تئوري ديني» در كنار ساير تئوري هاي مربوط به «حكومت» سخن مي گويند.
طرح مباحث جديد در مجامع علمي و فكري جهان، نظير عدالت اجتماعي، حقوق بين الملل اسلامي، انديشه سياسي اسلام، وحدت بين اديان و مذاهب، نقش و هويت مصلح جهاني، آگاهي بخشي در جهان نسبت به ماهيت قدرتهاي بزرگ و... نتيجه انقلاب اسلامي و تئوري مترقي كه بر مبناي آن شكل گرفته، مي باشد.
انقلاب اسلامي توانست با ارايه الگوي جديدي از نظام سياسي كه در تقابل با نظامهاي الحادي و استكباري موجود قرار داشت، طرحي نو در اداره و شيوه حكومت مردمي مبتني بر ارزشهاي الهي و ديني ايجاد نمايد. از طرف ديگر با تمسك به آموزه هاي اسلامي كه نقش محوري در شكل گيري انقلاب داشت، تئوري هايي كه منشأ انقلابات را صرفاً در عوامل غيرمذهبي جستجو مي كردند در محاق فرو برد و عملاً دو قطبي بودن نظام جهان را به هم زد.
2- خيزش اسلامي در منطقه كه در قرن 19 توانست در مواجهه با قدرتهاي استكباري، تقابل قابل تأملي بر جاي گذارد، از اواسط قرن 20 دوران فترت و سستي خود را آغاز كرد. جريان هاي چپ سياسي و اعتقادي و هم چنين جريانهاي ناسيوناليستي رفته رفته عرصه را بر اسلامگرايان تنگ كردند.
گروههاي اسلامگرا كه از داشتن يك الگوي جديد و سازگار با وضع پيش آمده محروم بودند، به انزوا كشيده شدند. در اين شرايط دامنه نفوذ قدرتهاي بيگانه در سايه حكومت هاي دست نشانده روز به روز گسترده تر مي شد. ملت ها، تحت سلطه و ظلم بيشتري قرار مي گرفتند و آنچه از اسلام برايشان مانده بود، ظاهر و پوسته اي بيش نبود. اسلام ظلم ستيز به اسلام سلطه پذيري كه موردپسند دو قطب شرق و غرب بود، تبديل شده بود. پيروزي انقلاب اسلامي و ارائه الگويي از اسلام ناب محمدي(ص) توانست جاني دوباره به جهان اسلام و نهضت هاي آزادي بخش اسلامي ببخشد.
جريانهاي مختلف اسلامي در همه كشورهاي منطقه، خيزشي دوباره و با رويكردي جديد يافتند. تا پيش از انقلاب اسلامي، الگويي كه از سوي رهبران براي مبارزه ارايه مي شد، به گونه اي بازسازي «الگوي خلافت» از نوع حكومت هاي عثماني در تركيه با رنگ شيعي بود. اين الگو در سايه رشد انديشه هاي مردم و تحولات بنيادي كه در روابط اجتماعي و فرهنگي آنان ايجاد شده بود، ديگر جذابيت و كارايي چنداني نداشت. با ظهور انقلاب اسلامي، الگويي مبتني بر تئوري مترقي «ولايت فقيه» ارائه شد كه مردم در اين الگو، نقش محوري داشته و با تكيه بر قدرت آنان مي شد به تقابل با نظامهاي حاكم فاسد رفت. حالا ديگر اين خود مردم بودند كه تحت هدايت رهبري دانا، عالم، شجاع و بابصيرت، دنبال تحقق شعار آزادي خواهي و استقلال طلبي در سايه اسلام مي رفتند.
يكي از كانونهايي كه از سالهاي گذشته همواره مورد توجه جريانهاي مختلف فكري و سياسي در منطقه قرار گرفته، فلسطين است. اين جريانات مي كوشيدند تا مساله فلسطين را آنگونه كه با انديشه هاي سياسي خود تناسب داشت، شكل داده و دنبال راه حلي براي حل اين مشكل باشند. اما پيروزي انقلاب اسلامي، ناكارآمدي آنها را در ارايه يك راه حل متناسب با حجم مساله فلسطين آشكار كرد. نسخه جديد؛ مقاومت و حضور مردم در يك انقلاب اسلامي عليه اشغالگران صهيونيست بود.
در انديشه امام خميني(ره) كه بنيانگذار جمهوري اسلامي و معمار بزرگ انقلاب بودند، براي حل بحران فلسطين، راه حل سياسي پذيرفته نيست. امام(ره) بر اين باور بودند كه تنها راه نجات فلسطين جهاد و مبارزه عليه صهيونيست ها است. امام(ره) كساني كه دنبال روش هاي سياسي و ديپلماتيك براي حل مسأله فلسطين هستند را ملامت كرده و مي فرمايند: «من به سران فلسطيني نصيحت مي كنم دست از رفت و آمدهاي خودشان برداشته و با اتكا به خداوند متعال و مردم فلسطين و اسلحه خويش تا حد مرگ با اسرائيل بستيزند. چرا كه اين رفت و آمدها موجب مي شود كه ملت هاي مبارز شما دلسرد شوند. شما اطمينان داشته باشيد كه نه شرق به درد شما مي خورد و نه غرب. با ايمان به خدا و تكيه بر سلاح هاي خويش تا حصول خواسته هاي مشروع خويش دست از مبارزه برنداريد.»
نسخه امام(ره) خيلي زود جاي خود را در منطقه باز كرد. حضور پرقدرت مردم در انتفاضه هاي فلسطين و گروه هاي اسلام گراي مبارزي چون حزب الله و حماس به نماد حضور جدي جريان اسلامي در منطقه تبديل شدند.
3- دهه فجر امسال، انقلاب اسلامي 31 سالگي خود را پشت سر مي گذارد. انقلاب و نظام برخاسته از آن طي اين سالها، فراز و نشيب هاي زيادي را به خود ديده است كه در برابر هر كدام چون كوهي استوار ايستاده و در مقابل بدخواهان و دشمنان، ذره اي سر تسليم فرود نياورده و كمر به ضعف خم نكرده است و از اين روي هيچ نشيبي را نمي توان يافت كه بعد از پيدايش به «فراز» تبديل نشده باشد.
انقلاب اسلامي توانست تمام فرمول هاي انديشمندان را در رابطه با تئوري هاي انقلاب به هم ريخته و عنصر جديدي را در دكترين انقلابهاي دنيا وارد كند. معادلات منطقه اي و جهاني را برهم زده و جهان دوقطبي را از ميان بردارد. امروز ديگر بلوك شرق و يا بلوك غرب اساساً ماهيت خود را از دست داده و وجود خارجي ندارند، اما ظهور انقلاب اسلامي باعث شد تا بلوك سوم و جديدي تحت عنوان بلوك «كشورهاي اسلامي» تشكيل شود كه قدرتهاي بزرگ جهاني را در مقابل خود به زانو درآورد.
امروز تمامي مذاكرات صلح و خط سازشي كه در منطقه دنبال مي شود، رنگ باخته و حرفي براي گفتن ندارد. مقاومت مردمي و اسلامي در فلسطين توانست آمريكا، اسرائيل و ساير قدرتهاي جهاني را كه دنبال حل مسالمت آميز مسأله - البته با هدف حذف فلسطين - بودند به چالش كشيده و روند مذاكرات به اصطلاح صلح خاورميانه را به بن بست بكشاند.
اينها تنها بخشي از آثار و بركات انقلاب بزرگ اسلامي است. طي سالهاي پس از انقلاب، دشمنان همواره در تقابل با نظام در دو جبهه جنگ سخت و نرم عليه ما جنگيده اند. دنباله هاي داخلي آنان نيز به عنوان پياده نظامهايي كه مشي دشمن بيگانه را در داخل دنبال مي كردند، گاه نظام و انقلاب را با چالش هايي مواجه كردند كه البته هيچگاه نظام در برابرشان كوتاه نيامد و به پشتوانه توفندگي مردم انقلابي، در برابرشان قد برافراشت و آنان را چون خس و خاشاك بر باد داد.
فتنه اخير نيز - اگرچه فتنه اي بزرگ، اما- يكي از چالش هاي انقلاب بود. امام (ره) در برابر ايادي شاه و استكبار و بعد از پيروزي انقلاب در مقابل منافقين و معاندين، قدمي عقب نگذاشت، ذره اي كوتاه نيامد و هيچگاه باج نداد. اگر انقلاب و پيروزي آن در سايه قاطعيت امام و ملت در برابر دشمن، شكل گرفت، امروز بعد از 31 سال تداوم انقلاب نيز در گرو باج ندادن مردم و رهبري انقلاب است.
حضرت آيت الله خامنه اي با تكيه بر اينكه حوادث اخير باعث شد تا همه مردم براي حضور بيش از پيش در صحنه دفاع از جمهوري اسلامي احساس وظيفه كنند، مي فرمايند: «البته در مقاطعي برخي طراحي هاي دشمن براي وادار كردن نظام اسلامي به باج دادن بوده است. اما امام بزرگوار هيچگاه باج نداد و همه بدانند ما نيز از طرف ملت ايران و از طرف خود به هيچ كس باج نخواهيم داد.»
خواست مردم و رهبري در قبال فتنه انگيزان عمل به «مر قانون» است. آيا از طرح هايي چون آشتي ملي، وحدت ملي، حكميت،... و لويي جرگه هايي از اين دست!! بوي باج خواهي به مشام نمي رسد؟!