×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
واکنش‌های متفاوت ۴رئیس جمهور ایران به اعتراض های خیابانی

به گزارش«رهوا». اعترضات مردمی عمری کهنه دارند، شاید بتوان عمر آن را از اولین زمانی که مفهوم حکومت در شیوه کشورداری به وجود آمد، دانست. اعتراضات هرچند که تازه نیستند اما نحوه برخورد با آنها در هر دوره‌ای تفاوت دارد.

اگر بخواهیم نیم‌نگاهی به تاریخ معاصر کشورمان داشته باشیم، این اعتراضات مردمی کم نبودند. از همان ابتدای انقلاب اسلامی ایران، تا جریان اعتراضاتی که چند روزی است در نقاط مختلف کشور آغاز شده است، بسیاری از تحلیلگران سیاسی اما معتقدند که نوع برخورد رییس‌جمهور در دورانی که اعتراضات در زمان ریاست او صورت می‌گیرد می‌تواند اوضاع را آرام و از التهاب مردم معترض بکاهد.

برخی از تحلیلگران حوزه رسانه نیز معتقدند که عبارت‌سازی کردن یا نسبت دادن صفات منفی به مردم معترض از جانب رییس‌جمهوری می‌تواند میزان خشونت مردم را بالا ببرد و آنها را نسبت به شرایط ناامید کند. به همین بهانه نیم‌نگاهی داریم به نحوه برخورد روسای‌جمهور هنگام اعترضات مردمی.

اعتراضاتی که مقصرش رییس‌جمهور بود

ماجرا برمی‌گردد به ۱۴ اسفند سال ۱۳۵۹، وقتی که بیش از یک سال از ریاست‌جمهوری ابوالحسن بنی‌صدر، نخستین رییس‌جمهور ایران می‌گذشت. بنی‌صدر در سالگرد وفات مصدق به دانشگاه تهران رفت و طی سخنرانی خود در آن دانشگاه، مدعی وجود شکنجه در زندان‌های ایران شد. این سخنرانی منفعل باقی نماند و طرفداران و مخالفان رییس‌جمهور وقت را به جان هم انداخت، سخنرانی در ساعت ۳:۴۰ آغاز می‌شود و طی آن مخالفان با تصاویری از امام خمینی(ره) به میدان آمدند و موافقان هم با پلاکاردهایی از تصویر مصدق و آیت‌الله طالقانی به میدان آمدند و شعارهایی نظیر: “بنی‌صدر بنی‌صدر، خدانگهدار توست” می‌دادند. موافقین بنی‌صدر همچنین به حزب جمهوری ناسزا می‌گفتند. در این شرایط رییس‌جمهور وقت که بلندگوی سخنرانیش نیز قطع شده بود، از پلیس خواست تا مخالفین را از سالن سخنرانی بیرون کند. این اعتراضات فقط معطوف به ۱۴ اسفند نبود، روز ۱۵ اسفند و ۱۶ اسفند هم موافقین و مخالفین به میدان آمدند و حتی روز ۱۷اسفند هم بازارهای قم و کاشان برای اعتراض به بنی‌صدر بسته شدند. اعتراضات اما تا فروردین سال بعد دوام نیاورد و در نهایت خرداد۱۳۶۰ امام‌خمینی(ره) اعتراضات اسفند را تمام‌کننده دانست و خود بنی‌صدر را در جریان این اتفاق مقصر دانست.

خشونت‌هایی با شعار اصلاحات

۱۸ تیر سال ۱۳۷۸ بود، کمتر از دوسال از ریاست‌جمهوری، سید محمد خاتمی، ریاست‌جمهوری دوران اصلاحات می‌گذشت. دانشجویان دانشگاه تهران در اعتراض به بسته شدن روزنامه سلام تجمع کردند. حضور پلیس و لباس‌شخصی‌ها، دانشجویان را معترض‌تر کرد. به فاصله دو روز از واقعه کوی دانشگاه تهران، این بار در دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تجمعی از ساعت ۱۰صبح برگزار شد. دانشجویان با شعارهای “خاتمی خاتمی حمایتت می‌کنیم” و “وای اگر خاتمی حکم جهادم دهد” قصد داشتند از درب بانک تجارت به طرف درب اصلی حرکت کرده و از آنجا تجمع را به بیرون دانشگاه منتقل کنند؛ که با حضور گسترده پیاده‌نظام و لباس شخصی‌ها تجمع به خشونت کشید. خاتمی که تا مرداد همان سال سکوت کرده بود، سرانجام در پنجم مردادماه ۷۸ در دیدار عمومی  با مردم زاهدان اتفاقات کوی دانشگاه را اعلان جنگ علیه خود خواند و گفت: “آنچه پیش آمد، حادثه ساده‌ای نبود؛ تلاشی بود برای مرزشکنی و برای ابراز کینه‌توزی علیه نظام که نه رابطه‌ای با این ملت شریف داشت و نه نسبتی با دانشگاه و دانشگاهیان. حادثه شورش، یک حرکت کور، یک بلوا، یک حرکت ضدامنیتی، با شعارهای منحرف‌کننده بود که به نظر من برای مخدوش کردن شعارهای مطرح‌شده در دوران جدید ریاست‌جمهوری به وجود آمد. تحریک احساسات مردم متدین و دل‌سوز و وطن‌خواه که تاب تحمل حمله به ارزش‌ها، رهبری، و مقدسات خود را ندارند، فقط از آن جهت صورت گرفت که ملت به خشونت واداشته شود. در واقع این شورش، نه‌تنها یک اقدام ضد امنیتی بود بلکه اعلام جنگی بود به رئیس‌جمهور و شعارهای او”.

واکنش تند، یا خس و خاشاک

سال ۱۳۸۸، بعد از انتخابات ریاست جمهوری، اعتراضاتی موسوم به «جنبش سبز» آغاز شد. افرادی که معترض به نتیجه انتخابات بودند به خیابان‌ها آمدند و با شعارهایی سعی کردند تا نشان دهند در انتخابات تقلب رخ داده است، این در حالیست که محمود احمدی نژاد، رییس جمهور وقت که پیروز انتخابات سال ۸۸ شده بود، در جشن پیروزی خود که در ۲۴خردادماه در میدان ولیعصر، سخنرانی عجیبی داشت و معترضین به نتیجه انتخابات را به خس و خاشاک شبیه کرد. وی در سخنرانی خود گفت: “ملت ایران یکپارچه‌است در یک مسابقه فوتبال ۵۰هزار، ۷۰هزار تماشاچی می‌روند آن کسی که تیمش باخته عصبانی است و به هر دری می‌زند، در ایران در انتخابات ۴۰میلیون نفر خودشان بازیگر اصلی و تعیین‌کننده اصلی بودند حالا چهار تا «خس و خاشاک» در این گوشه‌ها یک کاری می‌کنند. بدانید که این رودخانه زلال ملت جایی برای خودنمایی آنها نخواهد گذاشت.”

سال ۹۶، کلماتی معتدل

از روز پنجشنبه ۷ دی ماه، اعتراضاتی با شعارهایی موسوم به  نه به گرانی و نه به تورم آغاز شد. اعتراضاتی که از مشهد آغاز شد و به شهرهای کوچک و بزرگ ایران رسید. اعتراضاتی که گاه طعم اغتشاش و آسیب به اموال عمومی به خود گرفت و گاه با واکنش پلیس روبه‌رو شد. در این میان اما حسن روحانی رییس‌جمهوری، در سخنانی ضبط شده در صداوسیما گفت: اگر شیوه‌ای برای بیان نقد انتخاب شود که بواسطه آن مردم در زندگی، کسب و کار، رفت و آمد و سرمایه‌گذاری، دچار تردید و نگرانی شوند و دشمنان ما دست‌افشانی و پایکوبی کنند، حتما شیوه‌ای غلط است.

وی همچنین اعلام کرد: دولت و ملت باید دست هم را گرفته و یکدیگر را یاری کنند؛ اما نقد مردم فقط به اقتصاد نیست، مردم راجع به فساد و شفافیت حرف دارند و می‌گویند مسائل باید شفاف باشد.

روحانی، البته واکنش‌هایش را ادامه داد و با توییت‌های مختلفی اظهارنظرهای متعادلی پیرامون اعتراضات مردمی داشت.

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false